Bijna volwassen

Sibren is ondertussen dus zeventien jaar oud, bijna volwassen. Ik weet dat je je als ouder altijd verantwoordelijk zou moeten voelen voor je kind, maar je begrijpt ook onze opluchting dat die verantwoordelijkheid straks van ons bordje is. We hebben nooit meer kinderen gekregen. We zijn er nooit meer aan begonnen na de deceptie die Sibren heet. Ik weet dat mensen dit verhaal lezen en denken: hoe kan dit?! Maar het kan, geloof me. We hebben destijds ook hulp gezocht. En geloof het of niet, maar er zijn meer ouders met dit probleem.

Wij worden omschreven door onze omgeving als een aardig en sociaal stel, maar jammer van dat kind. Het ligt echt niet aan ons. Waar dat in het begin nog onze schaamte was, zo voorbij is dat nu. Ik denk echt dat er een taboe heerst over enge kinderen, maar ze zijn er wel. Alleen moeten de ouders zichzelf eerst over een enorme drempel helpen om erover te gaan praten. Het voelt toch als falen als jouw dna zulk gedrag vertoont. Enorme schaamte neemt over. Dus laat mij dan de eerste zijn die het eruit gooit, dan mag de rest volgen. Ik wens iedereen in dezelfde situatie enorm veel kracht en wijsheid toe om hiermee om te gaan. Wellicht heb je er iets aan als je weet dat je niet de enige bent op de wereld.


Sibren
Als ouder
Wat te doen?
Creche
school
Lomschool
Internaat
Advies
Bijna volwassen